Nieuws

Verdwaald in eigen land!

Rosimio

Met een gloedjenieuwe Isuzu MU-X een paar dagen naar Bergendal, dat leek de journalisten Rosita Leeflang en Alan Tijseling een prima idee! Probleem was alleen dat beiden op zijn zachtst gezegd nogal eigenwijs zijn en Leeflang weliswaar heel erg goed auto kan rijden maar Tijseling een stuk minder kaart kan lezen….

Tekst: Rosita Leeflang en Alan Tijseling/Beeld: Ken Pardi

Terwijl Leeflang en Pardi enthousiast naar Cas Wijers, de sales representative van Fernandes Automotive uit wiens koker dit op het eerste gezicht briljante plan komt, staan te luisteren, begint Tijseling eens achter zijn oor te krabben. De Isuzu MU-X, die we meteen ‘ons’ Muxje dopen, ziet er fantastisch uit. Glimmend op de velgen, zwarte leren bekleding, cruise control, een dijk van een audio installatie en ook nog eens een even krachtige als zuinige dieselmotor. Verder zit er standaard nog een lijst opties op en in die veel te lang is om hier op te noemen, maar geen Tripmaster en GPS. Op zich logisch natuurlijk, dat spul wordt nu eenmaal alleen speciaal ingebouwd in auto’s die bijvoorbeelde de Savanne Rally gaan rijden. Maar daar had Tijseling even niet bij stilgestaan. Dat wordt old skool navigeren met kaart, kompas en geodriehoek. Niet zijn sterkste punt. 

Ondertussen zijn we al vrolijk uitgewuifd door Wijers en zitten we op de weg. Tijseling zit na te denken over hoe je zonder moderne snufjes toch als een bekwame navigator over kunt komen en verbaast zich tegelijkertijd over de radio die opeens van zender wisselt en harder en zachter gaat zonder dat er iemand een vinger naar uitsteekt. Leeflang heeft de knopjes op het stuur ontdekt. 

Stralend van plezier manoeuvreert ze de auto behendig door het drukke verkeer in de binnenstad. “Jongens even de airco uit en de raampjes naar beneden. In deze auto moeten we natuurlijk wel gezien worden!” Pardi heeft al even veel lol en zit hardop te bedenken op welke locaties hij deze heerlijke wagen allemaal wil fotograferen. 

Tijseling besluit dat een navigator in elk geval zelfverzekerd moet overkomen en zegt op ferme toon; “Hier links Rosita!” Stomverbaasd kijkt ze hem aan. “Maar dan zijn we bij Bar Zuid, we moeten de andere kant op!” De eerste maar bepaald niet laatste discussie is begonnen. “Meisje luister, jij rijdt en ik zeg welke kant we op moeten. Zo werkt dat ding tussen een chauffeur en een navigator. Als we op elke straathoek gaan staan bekvechten dan komen we nooit ergens. Bovendien wil ik even rustig de route uitschrijven en dat lukt nu eenmaal beter met een kop koffie er bij.” Leeflang reageert laconiek; “Man deze auto heeft cupholders all over the place maar vooruit, jij je zin. Ga je route maar uitschrijven en ik hou mijn mond!”

Een uur later staan we in Commewijne. Pardi besluit zich er nu ook mee te bemoeien. “Zeg Tijs, ik heb niks gezegd toen je zei dat we bij de rotonde de brug op moesten terwijl Bergendal bij mijn weten toch echt aan deze kant van de rivier ligt maar ik hoop niet dat je ons in dit gebouw wilt laten verblijven.” Zuchtend staart Tijseling naar de oude toren van wat eens de trots van Mariënburg was. Er is inderdaad iets fout gegaan. “Zullen we dan maar terugrijden,” stelt Leeflang voor. Het klinkt lief, te lief. De navigator frunnikt eens aan de volautomatische knopjes en zet zijn toch al comfortabele stoel in een nog gemakkelijker positie. Onderuit gezakt geeft hij zijn mede passagiers gelijk. “We moeten inderdaad terug.” Weer een uur later staan we op het pleintje bij Domburg. 

Leeflang heeft nog steeds haar mond gehouden maar de glimlach rond haar lippen begint iets duivelachtigs te krijgen. ‘Goh, dit lijkt ook niet echt op Bergendal” Tijseling denkt vertwijfeld na, Wat op zijn kaart volgens hem de Afobakaweg was, blijkt in werkelijkheid de Sir Winston Churchillweg te zijn geweest. Misschien toch iets meer op de omgeving letten en wat minder op de plattegrond. De aanval is de beste verdediging; “Ik weet heel goed waar we zijn maar wilde jullie dit prachtige pleintje even laten zien en kijk, al die leuke zeilbootjes!” Via de Meursweg, weer een klein navigatiefoutje, brengt de MU-X équipe nog een ‘spontaan’  bezoekje aan Onverwacht maar uiteindelijk slaagt Tijseling er toch in de Afobakaweg te vinden. “Nu is het gewoon rechtdoor,” het klinkt opgelucht. “Aan me hoela” reageert Leeflang terwijl ze behendig rechtsaf een bauxietweg opdraait, “we gaan eerst even lol hebben!” Het volgende uur laat de MU-X op het parcours van MotoSur, Suriname Motorsport Park, zien een meer dan gedegen terreinauto te zijn die zowel in het oerwoud als op savanne zand even soepel rijdt als op het asfalt. 

Wanneer Leeflang echter voor de tiende keer vol gas over een zandheuvel heen vliegt heeft Pardi het wel gehad. “Rose, mijn lenzen en flitsers stuiteren alle kanten op, we zijn klaar hier!” Leeflang reageert rustig; “Je kan ze ook in die handige netten achter op de voorstoelen stoppen gudu, maar wat jullie willen hoor.” Op de kaart lijken alle afslagen echter op elkaar en dus kan het gebeuren dat we zo maar ineens op Blakawatra staan. Voor wie er nog nooit is geweest maar toch eens een spectaculair majestueuze Kankantri wil zien is het de omweg meer dan waard. Leeflang houdt zich keurig aan haar belofte en levert geen enkele kritiek wanneer er weer eens gedraaid moet worden om terug te komen op de juiste route. 

“Met jouw manier van kaartlezen zie je in elk geval wel hoe ontzettend mooi Suriname is!” Asfalt, bauxiet, zand, drassige modder, het maakt Muxje allemaal niet uit. Die blijft net zo vrolijk zijn werk doen als Pardi die de ene na de andere foto schiet. Het loont zeker om af en toe eens bewust of onbewust verkeerd te rijden en de tijd te nemen om foto’s van de mooie Surinaamse natuur te maken. Zelfs tot op de Stuwdam (“ik dacht echt dat we nog een stukje rechtdoor moesten”)  blijft Leeflang met een grote glimlach achter het stuur zitten. 

“Heren, ik wil ook zo’n auto!” Maar op Anani Strand (‘hier links Rose, ik weet het zeker!’) heeft ze er opeens genoeg van en stapt demonstratief achter het stuur vandaan. “Deze auto rijdt heerlijk en ons land is prachtig maar genoeg is genoeg! Hier is de sleutel, ik neem die kaart en jij gaat rijden. De chauffeur doet toch precies wat de navigator zegt?” Het komt er bijzonder gedecideerd uit. 

Nog geen tien minuten later staan we bij Bergendal. We hebben zes uur in de auto gezeten, meer dan vierhonderd kilometer afgelegd en de tank is nog niet eens half leeg. Terwijl Leeflang haar bagage uit de ruime kofferbak haalt draait ze zich om naar haar enigszins beteuterde navigator. “Kijk schat, daar staat een emmer met een sopje. Pardi en ik gaan met een cocktail bij het zwembad liggen en jij mag Muxje even wassen. Heb je vandaag toch nog iets nuttigs gedaan!” Bergendal bewijst in alle opzichten een uitstekend resort te zijn en de volgende dag wordt er rustig terug gereden naar de stad. Weer met de nodige omwegen, maar deze keer met opzet. Die MU-X rijdt ook wel heel erg lekker…-.


Kankantri

Conclusie, natuurlijk kun je rechtstreeks naar je bestemming rijden maar wie zin heeft en de moeite neemt om via Commewijne, Domburg, Onverwacht, Powaka, Blaka Watra, de Stuwdam en Anani Strand naar Bergendal te rijden heeft wel een fantastische trip in eigen land gemaakt!