Nieuws

“Een equipe, dat al sinds 1996 behoort tot de top in de hoogste klasse van de Surinaamse Autorallysport” - #FAHRallyTeam

Fernandes -Autohandel ---nieuwsbericht -5-Jane -en -Lloyd

In de aanloop naar de 39e editie van de Savanne Rally in Suriname geven de equipes die gesponsord zijn door Fernandes Autohandel een uniek kijkje achter de schermen in de rubriek ‘#FAHRallyTeam’. In dit artikel stellen Jane Harkisoen en Lloyd Chin-Kon-Sungzich voor: een equipe, dat al sinds 1996 behoort tot de top in de hoogste klasse van de Surinaamse Autorallysport.

De rallysport was na de volledige stop tussen 1989-1995 weer helemaal "hot" na de Savanne Rally van 1995. Jane was van de “nieuwe lichting” en om hen een beetje wegwijs te maken in het rallygebeuren nam Lloyd het op zich genomen een groepje nieuwe rijders wat bij te spijkeren.

Ze rijden sinds 1996 samen met elkaar met enkele onderbrekingen wegens studie. Samen hebben onze eerste rally gewonnen in 1996, de laatste PacoNi Rally.

Tijdens de Savanna Rally is Jane de navigator en Lloyd de bestuurder. Mogelijk zijn zij nu het equipe dat het langst samen rijdt. Samen hebben ze maar liefst 3 Savanne Rally's gewonnen, Jane heeft nog een vierde editie van de Savanne Rally gewonnen. Volgens Lloyd heeft Jane het meest gewonnen, wel met diverse rally partners (als het gaat om de groep mensen die nu nog rally rijdt).

Jane vertelt haar interesse werd gewekt in 1995. Lloyd deed mee aan deze rally waarvan de finish in de VOS was. Van deze rally werden er beelden op televisie uitgezonden; er was een  leuke sfeer en zo werd de interesse van Jane gewekt.

Jane vertelt: ”Ik kende Lloyd als collega, dus vroeg ik hem hoe het nou precies met de rallysport zat. Hij legde wel uit wat het in grote lijnen inhield en zei er direct bij dat ik eerst een reglementenboek van de SARK diende te kopen om door te nemen. Het boek had ik binnen enkele uren uit (vond het ook interessant) en ik moet er wel bij toegeven dat Lloyd inderdaad bereid was alle antwoorden te geven op eventuele vragen of om bij onduidelijkheden helderheid te verschaffen. Kort daarna volgde mijn eerste rally (1996) waarbij ik noodgedwongen de rijder was (niet iedereen kan helaas met een  handmatige versnelling overweg), hetgeen me totaal niet beviel. Je blijft als rijder afhankelijk van hetgeen je navigator je voorschotelt.

De volgende rally zou de NiCoPa rally zijn: van Paramaribo tot Nickerie, waarbij gedurende de gehele nacht doorgereden zou worden. Daarbij bestonden de veerverbindingen o.a.  bij Coppenamepunt er nog dus het leek best een vermoeiende tocht. Die rally zou ik zeker overslaan en overlaten aan de “rally-bakroes”. Ja, want er moest toch wel iets loos zijn in je bovenkamer, wilde je je nachtrust opofferen voor iets als een rally?

Dat verkondigde ik ook toen me door een enkeling gevraagd werd of ik wel zou meedoen aan de Paconi Rally. Totdat mijn Rally meester me vroeg om met hem te rijden zodat ik van hem het een en ander kon leren. Mijn tweede rally werd dus doch de Paconi Rally 1996.

Ik heb het geweten want het waren de goede oude tijden: geen airco, ramen open, bigi bigi Coronie Maskietas, Nickeriemampieras, geen moderne tripmasters, maar ouderwetse tripmeters die je niet precies doch alleen bij benadering kon afstellen. Ik moest als broekie navigator zoveel rekenen, vermenigvuldigen en delen in een tempo waarbij je je afvroeg of dit nou rally of een reken-olympiade was. Enfin, ervaren Lloyd klaagde niet en hij hield woord: bij de gradenrit die ik niet kende gaf hij netjes uitleg.

Tot onzer beide verbazing wonnen we als ‘totally outsiders’ deze rally ondanks alle deelnemende cracks en alle klinkende rally-namen van die tijd. ( er was toen geen A, B of toerklasse, maar 1 klasse waar iedereen aan deelnam).

Voor zowel Lloyd als ik was dit de eerste rally overwinning ooit. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vermelden dat Lloyd wel eerder in de top vijf was geëindigd”.

 We vroeg Lloyd wat zijn leukste rally ervaring tot nu toe is geweest:

“Je eerste rally winnen in 1996, en ook nog een grote, (PaCoNi) is altijd bijzonder maar ook met je echtgenoot (Shilta) winnen is heel fijn. Maar je eerste Savanne Rally winnen is de mooiste ervaring in de rallysport”. Jane vult aan dat het inderdaad elke keer weer super is bij het winnen van de rally’s.  

Lloyd: “We zijn best een goed op elkaar ingespeeld equipe, we hebben onze taakjes in de auto. Soms wil Jane (die bij de rally een heel grote controlefreak is) dat ik zo hard mogelijk moet gaan rijden: "Chin, je moet gassen, anders komen we laat aan bij de GTC"...en dat wordt dan meerdere keren te me gezegd. Maar voor mij is veiligheid belangrijker, dus ik luister wel naar haar, maar kijk wel eerst of de omstandigheden dat toelaten”.

 

Jane: “ter voorkoming van misverstanden wil ik toch even vermelden dat mijn "step on the gas" -if possible commando's - nimmer binnen de bebouwde kom zijn. Lloyd presteert het soms om in het verlaten achterland op een super brede lege weg een snelheid van 40 km per uur te handhaven. Tja, dan dreigt er ook gevaar, want de temperatuur in mijn bovenkamer stijgt op dit soort momenten naar gevaarlijke hoogtes”.

 “Het reglement is de basis van de rallysport, dus dat neem je door, kijkt wat de laatste uitspraken zijn van de reglementencommissie en als die er zijn, oude routeboeken van de uitzetters van de komende rally checken. Vaak komen kisi's uit hun vorige rally's terug. Terreinkennis is een pre, Jane gaat altijd samen met een groepje verkennen. Ik doe dat op mijn tablet thuis. Voor equipes die nog niet vaak of nog nooit de savanne in zijn geweest is het te adviseren minstens 1 keer te gaan oriënteren.

Het wordt na jaren weer een 3 daagse rally, sinds 2000 was het steeds 4 dagen. Dat maakt de kans op herstel bij fouten iets kleiner, je hebt immers 1 dag minder om te corrigeren. Dus direct goed rijden. Jane: ”Nu ik dat laatste lees, word ik meteen nerveus”.

Als je rally rijdt wil je je helemaal concentreren op het rijden en navigeren. Vanaf we met de D-Max rijden hebben we vrijwel altijd probleemloos kunnen rijden, dat geeft een zekere rust in je achterhoofd. En als er een probleem was, dan zorgde de technische dienst, waar Fernandes Autohandel deel van uit maakt, dat we a.s.a.p. weer verder konden. Al betekent dat voor hen werken als wij slapen. Mijn complimenten aan hen! Ondanks het feit dat de Isuzu D-Max al enkele jaartjes oud is, presteert hij nog steeds opperbest. Vandaar dat wij het liefst daar in rijden en zelfs aanbiedingen van andere nieuwere modellen afslaan”.


Door: Jane Harkisoen en Lloyd Chin-Kon-Sung